Eén van de vervelende terugkerende zaken die je als advocaat met je cliënt moet bespreken is het feit dat, als je cliënt een procedure wint,  de proceskostenveroordeling die dan ten laste van de wederpartij kan worden uitgesproken nooit genoeg is om de daadwerkelijke advocaatkosten te dekken.

Dat stuit vaak op onbegrip bij cliënten, zeker als zij de  gedaagde partij zijn:  zij hebben toch niet om die procedure gevraagd en nou moeten ze er nog geld op toeleggen ook om zich te verdedigen ??!!

Toegankelijke rechtspraak

Dat rechters de proceskosten op basis van een forfaitair tarief uitspreken en niet op basis van de daadwerkelijke kosten, heeft te maken met het gegeven  dat men de rechtspraak toegankelijk wil houden: de kans op zeer hoge kosten zou de gang naar de rechter kunnen belemmeren. Maar soms zijn proceskostenveroordelingen in mijn ogen onbegrijpelijk.

Onbegrijpelijke proceskostenveroordeling

Een maand geleden deed de Hoge Raad uitspraak in een zaak die ik daar aanhangig had gemaakt tegen een arrest van het Hof Den Bosch. In een volgens mij volstrekt onbegrijpelijk arrest had het Hof de vordering van mijn cliënt afgewezen. De motivering van  de uitspraak door het Hof raakte  echt kant noch wal , dus de keuze om in cassatie te gaan was snel gemaakt. De wederpartij zag blijkbaar ook in dat het oordeel van het Hof onbegrijpelijk was en verscheen niet in de cassatieprocedure.

De Hoge Raad had maar drie rechtsoverwegingen nodig om het arrest van het Hof te vernietigen.  Vervolgens veroordeelde de Hoge Raad de wederpartij, die dus niet eens verschenen was,  in de kosten van de cassatieprocedure aan de zijde van mijn cliënt . Dat begrijp ik niet. Waarom moet de wederpartij de kosten van een procedure, die noodzakelijk is om dat het Hof fouten maakt,  dragen? De wederpartij heeft toch ook niet om deze fouten gevraagd? Zij heeft in cassatie niet eens verweer gevoerd!

Voor rekening van de Staat

Het zou in mijn ogen veel logischer zijn dat, indien – zoals in dit geval – rechters een apert onjuist oordeel vellen, de kosten van herstel van de gemaakte fouten  voor rekening van hun broodheer, de Staat dus, komen. Iedereen kan fouten maken, ook rechters. Laat de kosten van herstel dan echter ten laste van de Staat komen en niet ten laste van een partij die daar, zoals in dit geval, part noch deel aan heeft.