Niets spreekt meer tot de verbeelding dan een geschil tussen buren over een hekwerk dat een meter te ver over de erfgrens is geplaatst. Wanneer men denkt aan verkrijging van grond door verjaring, dan denkt men vaak aan ‘De Rijdende Rechter’. Maar hoe werkt dat nu precies, eigendomsverkrijging door verjaring? En wanneer heeft u dan het eigendom van de grond van een nabuur verkregen? In deze blog leg ik dat uit.
Inbezitneming van onroerende zaken
Wanneer iemand een stuk grond van iemand anders – bijvoorbeeld een buur of de gemeente – in bezit neemt, kan diegene daarvan eigenaar worden.
Artikel 3:107 lid 1 BW omschrijft bezit als het houden van een goed voor zichzelf. Het houden van een goed voor zichzelf gebeurt door de feitelijke macht over dit goed uit te oefenen. Een onroerende zaak – in dit geval de grond – kan slechts in bezit worden genomen wanneer met een bepaalde continuïteit de feitelijke macht over de onroerende zaak wordt uitgeoefend.
Het bezit van de oorspronkelijk eigenaar dient daarbij te zijn beëindigd – de oorspronkelijk rechthebbende kan geen feitelijke macht meer uitoefenen over de onroerende zaak en heeft dat ook niet meer gedaan – en de machtsuitoefening is naar buiten toe kenbaar waardoor anderen, onder wie de oorspronkelijk eigenaar, daaruit kunnen opmaken dat de gebruiker pretendeert bezitter te zijn van de strook grond.
Het is daarbij niet vereist dat de oorspronkelijk rechthebbende ook daadwerkelijk kennis heeft van de ‘bezitsdaden’ van de gebruiker. Een voorbeeld van een bezitsdaad die duidt op de pretentie van eigendom is het omheinen van een strook grond met een hek of een ondoordringbare heg (ECLI:NL:RBNHO:2018:206).
We kennen twee soorten verjaring. Voor beide varianten is inbezitneming vereist.
Waar kunnen we jou mee helpen?
Heb je vragen of hebben we je al overtuigd? Neem vrijblijvend contact met ons op.
